மலேசிய அரசியல் வரலாற்றில் இன்றைய (செப்டம்பர் 22) நாள்
1970-ஆம் ஆண்டு, மலேசிய அரசியலில் முக்கிய மாற்றம் நிகழ்ந்தது. விடுதலைத் தந்தை(Bapa Merdeka) என போற்றப்படும் துங்கு அப்துல் ரகுமான் நாட்டின் முதல் பிரதமராக செயல்பட்டு இதே நாளில் பதவி துறந்தார்.
மலேசியாவின் அரசியல் வரலாற்றில் 1970-ஆம் ஆண்டு ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையாகக் கருதப்படுகிறது. நாட்டின் சுதந்திரப் போராட்டத்தின் முன்னோடியான துங்கு அப்துல் ரஹ்மான் தலைமையிலான காலகட்டம் முடிவடைந்து, புதிய அரசியல் அணுகுமுறையுடன் ஒரு புதிய காலம் தொடங்கியது.
இந்த மாற்றத்திற்குப் பின்னால் 1969-ஆம் ஆண்டின் இனக்கலவரங்களும் அதனைத் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட அரசியல் மாற்றமும் சமூக நெருக்கடிகளும் முக்கிய காரணங்களாக அமைந்தன.
சுதந்திரத்தின் தந்தை
துங்கு அப்துல் ரஹ்மான் மலாயாவின் சுதந்திரப் போராட்டத்தை வெற்றிகரமாக வழிநடத்திய தலைவராகப் போற்றப்படுகிறார். 1957-ஆம் ஆண்டு மலாயாவிற்கு சுதந்திரம் கிடைத்ததற்கும், பின்னர் 1963-ஆம் ஆண்டு மலேசியா மீள்உருவாக்கப்படுவதற்கும் அவர் முக்கிய பங்காற்றினார்.
அவர்தம் தலைமையின்கீழ் நாடு அரசியல் நிலைத்தன்மையையும் பொருளாதார வளர்ச்சியின் தோடக்கத்தையும் கண்டது.
ஆனால் 1969 பொதுத் தேர்தலுக்குப் பின்னர் மலேசிய வரலாற்றில் மிகக் கடுமையான இனக்கலவரம் மே 13ஆம் நாள் நிகழ்ந்தது.
மலாய் மற்றும் சீன சமூகங்களுக்கிடையிலான பதற்றம் வன்முறையாக வெடித்ததால் நாடு பெரும் அதிர்ச்சியைச் சந்தித்தது.
இந்த நிகழ்வு அரசாங்கத்தின் மீது மக்களின் நம்பிக்கையைப் பாதித்ததுடன், இன ஒற்றுமை மற்றும் தேசிய ஒத்துழைப்பு குறித்து பல கேள்விகளை எழுப்பியது.
நாட்டின் பாதுகாப்பைக் கருத்தில் கொண்டு அவசரநிலை அறிவிக்கப்பட்டு பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டன.
கலவரங்களுக்குப் பிறகு நாடாளுமன்றம் முடக்கப்பட்டு தேசிய நடவடிக்கை மன்றம் (National Operations Council) அமைக்கப்பட்டது.
அக்காலத்தில் துணைப் பிரதமராக இருந்த துன் அப்துல் ரஸாக் நாட்டின் நிர்வாகத்தில் முக்கிய பங்காற்றத் தொடங்கினார்.
இதன் மூலம் அரசியல் அதிகாரத்தின் மையம் மெதுவாக துங்கு அப்துல் ரகுமானிடமிருந்து துன் அப்துல் ரசாக்கை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது.
நாட்டின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய புதிய சிந்தனைகள் அரசியல் வட்டாரங்களில் உருவாகின.
மே 13 நிகழ்வுகளுக்குப் பின்னர் துங்கு அப்துல் ரகுமானின் தலைமையை விமர்சிக்கும் குரல்கள் அதிகரித்தன. சிலர் நாட்டின் புதிய சவால்களை எதிர்கொள்ள வலுவான மற்றும் மாற்று அணுகுமுறை தேவைப்படுவதாகக் கருதினர்.
இத்தகைய அரசியல் அழுத்தத்தாலும், தேசிய ஒற்றுமையை முன்னிறுத்தும் நோக்கத்தோடும் தலைமுறை மாற்றத்திற்கு வழிவகுக்கும் எண்ணத்தோடும் துங்கு அப்துல் ரஹ்மான் 1970 செப்டம்பர் 22 அன்று பிரதமர் பதவியிலிருந்து விலகினார்.
துங்குவின் பதவி விலகலுக்குப் பிறகு துன் அப்துல் ரஸாக் மலேசியாவின் இரண்டாவது பிரதமராக பொறுப்பேற்றார். அவரது தலைமையின் கீழ் நாடு புதிய கொள்கைத் திசையில் பயணிக்கத் தொடங்கியது.
அதன் முக்கிய வெளிப்பாடாக 1971-ஆம் ஆண்டு புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை (New Economic Policy – NEP) அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இந்தக் கொள்கையின் நோக்கம் சமூக மற்றும் பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் குறைத்து, பல இன மக்களிடையே சமநிலையை உருவாக்குவதாக இருந்தது.
துங்கு அப்துல் ரகுமானின் பதவி விலகல் என்பது ஒரு மூத்த அரசியல் தலைவரின் ஓய்வு மட்டுமல்ல; அது, மலேசியா ஒரு புதிய பாதையில் பயணிக்கத் தொடங்கியதற்கான அடையாளமாகவும் பார்க்கப்பட்டது.
சுதந்திரத்தைப் பெற்றுத் தந்த தலைமுறை மற்றும் நாட்டை மறுசீரமைக்க முனைந்த அடுத்த தலைமுறை ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையிலான வரலாற்றுப் பாலமாக 1970-ஆம் ஆண்டு அமைந்தது.
மலேசியாவின் சுதந்திரக் கட்டமைப்பின் முதன்மை வடிவமைப்பாளரான துங்கு அப்துல் ரகுமான், நாட்டின் அரசியல் வரலாற்றில் என்றும் நிலைத்திருக்கும் பெயராகவும் அடையாளமாகவும் விளங்குகிறார்.
அதேவேளை, 1970-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற தலைமை மாற்றம், தேசிய ஒற்றுமை, சமூக நீதி மற்றும் பொருளாதார மறுசீரமைப்பு ஆகியவற்றை முன்னிறுத்திய புதிய தொடக்கமாகவும் நினைவுகூரப்படுகிறது.
அந்த மாற்றம் இன்றைய மலேசியாவின் அரசியல் மற்றும் சமூக வளர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முக்கியமான வரலாற்றுப் பாடமாகும்.
