கடந்த 2013 மார்ச் 31 அன்று ஸ்கூடாய் குட் ஹோப் ஹோட்டலில் அறிவிக்கப்பட்ட “கேலாங் பாத்தா பிரகடனம்” (Gelang Patah Declaration), சமத்துவம், நீதி மற்றும் அனைத்து இன மக்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு புதிய மலேசியாவை உருவாக்கும் உறுதிமொழியாக முன்வைக்கப்பட்டது.
குறிப்பாக, நீண்டகாலமாக புறக்கணிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்த இந்திய சமூகத்திற்கு இந்தப் பிரகடனம் மிகப்பெரிய நம்பிக்கையை அளித்தது.
அந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க நிகழ்வை வெற்றிகரமாக நடத்துவதற்காக திரு. எம். குலசேகரன், திரு. சார்ல்ஸ் சந்தியாகோ, திரு. பி. குணா, திருமதி காமாட்சி மற்றும் பல அர்ப்பணிப்புள்ள தலைவர்களுடன் இணைந்து ஒருங்கிணைப்பாளர்களில் ஒருவராகப் பணியாற்றிய பெருமை எனக்குள்ளது.
இன்று, ஏறக்குறைய பதின்மூன்று ஆண்டுகள் கடந்த நிலையில், மலேசிய மக்களுக்கு ஒரு நேர்மையான பதில் வழங்கப்பட வேண்டும். கேலாங் பாத்தா பிரகடனத்தின் நிலை இன்று என்ன? அது நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டதா, அல்லது அமைதியாக மறக்கப்பட்டு விட்டதா?
முன்னாள் DAP உறுப்பினராக, அக்காலத்தில் அந்த வாக்குறுதிகளை நம்பிய இந்திய உறுப்பினர்களின் சார்பாகவும், இந்திய சமூகத்தின் சார்பாகவும் இந்தக் கேள்வியை எழுப்புவது என் உரிமையும் பொறுப்புமாகும்.
திரு. லிம் கிட் சியாங் அவர்கள் தீவிர அரசியலிலிருந்து விலகி, இஸ்கந்தர் புத்ரி நாடாளுமன்றத் தொகுதியை விட்டு சென்ற பின்னர், இந்திய சமூகத்தின் நீண்டகால பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதில் அதே அளவிலான அர்ப்பணிப்பை நாம் காணவில்லை என்பது என் கருத்தாகும்.
DAP தற்போது கூட்டாட்சி அரசின் ஒரு பகுதியாக இருந்தபோதிலும், இஸ்கந்தர் புத்ரி இந்திய சமூகத்தின் பல முக்கிய பிரச்சினைகள் இன்னும் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளன.
திரு. லியூ சின் தோங் அவர்கள் என் கருத்துடன் உடன்படவில்லை என்றால், மக்களுக்கு தெளிவான விளக்கத்தை வழங்க வேண்டும். கடந்த பொதுத் தேர்தலுக்குப் பிறகு ஆட்சியில் பங்கேற்றதிலிருந்து, கேலாங் பாத்தா பிரகடனத்தின் அடிப்படையில் இந்திய சமூகத்திற்கு அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்ற என்னென்ன உறுதியான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டுள்ளன?
அதேபோல், அப்பிரகடனத்தின் பின்னால் பெருமையுடன் நின்ற இந்திய தலைவர்கள் இன்று எங்கே உள்ளனர்? அவர்களின் குரலுக்கு கட்சிக்குள் இருந்த செல்வாக்கு குறைந்துவிட்டதா? அல்லது கட்சியின் உள்பிளவுகள் இந்திய சமூகத்தின் நலன்களை வலுவாக முன்னிறுத்தும் அவர்களின் திறனை பாதித்துவிட்டதா?
மறைந்த திரு. பி. பட்டு அவர்களின் மறைவுக்குப் பிறகு, DAP-இல் இந்தியர்கள் இரண்டாம் தர உறுப்பினர்களைப் போல நடத்தப்படுகிறார்கள் என்ற கருத்தை பல முன்னாள் உறுப்பினர்கள் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர். இந்த எண்ணத்தை எந்தவித சுயபரிசோதனையும் இல்லாமல் நிராகரிக்க முடியாது…
என் பார்வையில், திரு. லிம் கிட் சியாங் அவர்கள் விலகிய பின்னர், பூ செங் ஹாவ், லியூ சின் தோங் மற்றும் தியோ நீ சிங் ஆகியோரின் தலைமையினை பல அடிமட்ட உறுப்பினர்கள் மையப்படுத்தப்பட்டதாகவும், மாறுபட்ட கருத்துகளுக்கு மதிப்பளிக்காததாகவும் கருதினர். அந்தப் பார்வை நியாயமானதா இல்லையா என்பது வேறு விஷயம்.
ஆனால், பல நீண்டகால இந்திய உறுப்பினர்கள் கட்சியை விட்டு வெளியேறியதற்கு அது ஒரு முக்கிய காரணமாக அமைந்தது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.
கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் எத்தனை இந்திய உறுப்பினர்கள் DAP-யை விட்டு விலகியுள்ளனர் அல்லது ராஜினாமா செய்துள்ளனர் என்பதை DAP தலைமையினர் வெளிப்படையாக மக்களிடம் தெரிவிக்க வேண்டும்.
மேலும், அவர்கள் ஏன் கட்சியை விட்டு வெளியேற வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது என்பதையும் விளக்க வேண்டும்.
ஒரு அரசியல் கட்சி, ஓரிரு இந்திய பிரதிநிதிகளை முன்னிலைப்படுத்துவதன் மூலம் மட்டும் தன்னை பல இன மக்களின் கட்சி என்று கூற முடியாது. உண்மையான பல இன அரசியல் என்பது சமமான பிரதிநிதித்துவம், அர்த்தமுள்ள பங்கேற்பு, நியாயமான வாய்ப்புகள் மற்றும் அனைத்து சமூகங்களின் குரலையும் கேட்கும் மனப்பான்மை ஆகியவற்றின் மூலம் மட்டுமே அளவிடப்படுகிறது.
கேலாங் பாத்தா பிரகடனம் தேர்தல் காலங்களில் மட்டும் நினைவுகூரப்படும் ஒரு வரலாற்று ஆவணமாக மாறிவிடக் கூடாது. அதில் அளிக்கப்பட்ட வாக்குறுதிகள் உண்மையானவையாக இருந்திருந்தால், இந்திய சமூகமும், அனைத்து மலேசியர்களும் என்னென்ன சாதனைகள் எட்டப்பட்டுள்ளன, எவை இன்னும் நிறைவேற்றப்படாமல் உள்ளன, அவை எப்போது முழுமையாக நடைமுறைக்கு வரும் என்பதை அறிந்துகொள்ள உரிமையுடையவர்கள்.
சந்திரசேகரன் ஆறுமுகம்
ஜசெக முன்னாள் உறுப்பினர்,ஜொகூர்.
தகவல்: செ.வே. முத்தமிழ் மன்னன்
