
(இஸ்லாத்தில், இறை தூதராக போற்றப்படும் நபிகள் நாயகத்தின் ‘ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்’வாழ்க்கை வரலாற்றைக் குறிப்பிடும் பொழுது அன்னாரின் உற்ற நண்பர் அபூபக்கரை பற்றி குறிப்பிடாமல் நபிகள் நாயகத்தின் வாழ்க்கையை வரலாற்றை நிறைவு செய்ய முடியாது;
கி.பி. 634 ஆகஸ்ட் 23 என்பது அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களின் மறைவு நாளாகப் பரவலாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது; ஆனால் இஸ்லாமிய வரலாற்று ஆதாரங்களில் ஜுமாதல் ஆகிரா 21 அல்லது 22, 13 ஹிஜ்ரி என சிறிய தேதி வேறுபாடு காணப்படுகிறது).
வரலாற்றில் சில மனிதர்கள் வாழ்ந்த காலத்தால் பெரியவர்களாக இருப்பதில்லை; அவர்கள் விட்டுச் செல்லும் வாழ்க்கைப் பாதையால் காலத்தையே பெரியதாக்கி விடுகின்றனர்.

அத்தகைய அரிய மனிதர்களில் ஒருவர் அபூபக்கர் அஸ்-ஸித்தீக் (ரலி). நபிகள் நாயகம் முஹம்மது (ஸல்) அவர்களின் உற்ற தோழராகவும், இஸ்லாத்தின் முதல் கலீஃபாவாகவும், நம்பிக்கையின் அடையாளமாகவும் வாழ்ந்த அவரது வாழ்க்கை, ஆயிரத்து நானூறு ஆண்டுகளைக் கடந்தும் மனித இதயங்களைத் தொட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.
மக்காவின் வெப்பமான மணலில் இஸ்லாம் தனது முதல் அடிகளை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்த காலம் அது. உண்மையை எடுத்துச் சொன்ன நபிகளாரைச் சுற்றி எதிர்ப்பும் கேலியும் துன்புறுத்தலும் பெருகிக் கொண்டிருந்தன. அப்போது அவரை நம்பியவர்களில் அபூபக்கர் (ரலி) முன்னிலையில் நின்றார்.
உலகம் இன்னும் சந்தேகித்துக் கொண்டிருந்தபோது அவர் நபிகளாரின் வார்த்தையை நம்பினார். அதனால்தான் அவருக்கு “அஸ்-ஸித்தீக்” — உண்மையை மெய்ப்பித்தவர் — என்ற சிறப்புப் பெயர் கிடைத்தது.
அவர்களுடைய நட்பு சாதாரண நட்பல்ல. அது நம்பிக்கையால் கட்டப்பட்ட உறவு. செல்வம் இருந்தபோது பகிர்ந்து கொண்டார்; ஆபத்து வந்தபோது பின்வாங்கவில்லை; நபிகளாருக்கு எதிராக உலகமே எழுந்தபோதும் அவரது இதயம் மட்டும் அசையவில்லை.
மக்காவிலிருந்து மதீனாவை நோக்கிய ஹிஜ்ரத் பயணம் அந்த நட்பின் அழியாத சாட்சியாக அமைந்தது.

நபிகளார் (ஸல்) அவர்களுடன் அபூபக்கர் (ரலி) பயணித்தார். எதிரிகள் தேடி வந்தபோது இருவரும் ஸவ்ர் குகையில் தஞ்சமடைந்தனர். வெளியே எதிரிகளின் காலடிச் சத்தம்; உள்ளே நபிகளாரும் அவரது தோழரும் இருந்தனர்.
அந்த நேரத்தில் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களின் இதயத்தில் தோன்றிய கவலை தன்னைப் பற்றியதல்ல; “அவர்களுக்கு ஏதேனும் ஆபத்து ஏற்பட்டுவிடுமோ?” என்ற கவலை.
அந்த தருணத்தில் நபிகளார் அவரை ஆறுதல்படுத்தியதாக குர்ஆன் நினைவுகூரும் அந்தச் சம்பவம், அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களின் நம்பிக்கையின் உயரத்தை உலகுக்கு எடுத்துக்காட்டியது.
வரலாற்றின் பக்கங்களில் அந்தக் குகை இன்று வெறும் குகையல்ல; நட்புக்கும் தியாகத்திற்கும் இறைநம்பிக்கைக்கும் ஒரு சின்னமாக நிற்கிறது.
மதீனாவில் இஸ்லாமிய சமூகம் வளர்ந்தபோதும் அபூபக்கர் (ரலி) நபிகளாரின் அருகிலேயே இருந்தார். போர்களிலும் பயணங்களிலும் ஆலோசனைகளிலும் அவர் நபிகளாரின் நெருங்கிய துணையாக விளங்கினார்.
இறுதிக் காலத்தில் நபிகளார் (ஸல்) அவர்கள் தொழுகைக்கு மக்களை வழிநடத்த அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களை முன்னிறுத்தியது, அவர்மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையின் ஆழத்தை வெளிப்படுத்துவதாக முஸ்லிம் மரபில் பார்க்கப்படுகிறது.
ஆனால் ஒருநாள் மதீனா அதிர்ந்தது. நபிகள் நாயகம் (ஸல்) அவர்கள் இவ்வுலக வாழ்வை நிறைவு செய்தார்கள்.
அந்தச் செய்தியை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் பலர் திகைத்தனர். சிலர் நபிகளார் இறக்கவில்லை என்று கூறினர். அப்போது அபூபக்கர் (ரலி) அமைதியாக மக்களிடம் வந்து, நபிகளார் (ஸல்) அவர்களின் மறைவை உறுதிப்படுத்தி, அல்லாஹ்வை மட்டுமே வணங்க வேண்டும் என்பதைக் கூறி மக்களின் மனங்களை நிலைநிறுத்தினார்.
தான் நேசித்த நண்பரை இழந்த துயரத்தைத் தன் உள்ளத்தில் புதைத்துக்கொண்டு, ஒரு சமூகத்தின் தலைவனாக எழுந்து நிற்க வேண்டிய நிலை அவருக்கு ஏற்பட்டது. இதுதான் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களின் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய தியாகங்களில் ஒன்று.
இஸ்லாமிய வரலாற்றின் முதல் கலீஃபாவாக பொறுப்பேற்ற அவர், அதிகாரத்தை அனுபவிப்பதற்காக அல்ல; பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்வதற்காகத் தலைமை ஏற்றார்.
நபிகளார் விட்டுச் சென்ற சமுதாயத்தைச் சிதறவிடாமல் காப்பது, ஒற்றுமையை நிலைநிறுத்துவது, இஸ்லாமிய அரசின் அடித்தளத்தை உறுதிப்படுத்துவது என மிகக் கடினமான காலகட்டத்தை எதிர்கொண்டார்.
அவரது ஆட்சிக் காலம் நீண்டதல்ல. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் குறைவான காலமே. ஆனால் அந்தக் குறுகிய காலத்தில் அவர் எடுத்த முடிவுகள் இஸ்லாமிய வரலாற்றில் நீண்ட நிழலை ஏற்படுத்தின.
காலம் தனது கடைசிப் பக்கங்களை அவருக்காக எழுதத் தொடங்கியது.
நோய் அவரைத் தழுவியது. உடல் பலவீனமடைந்தது. உலகப் பதவிகளின் மீது எந்தப் பற்றும் இல்லாத அந்த மனிதர், தாம் ஏற்றிருந்த பொறுப்பை அடுத்த தலைமுறைக்கு ஒப்படைக்க வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதை உணர்ந்தார்.
நபிகளாரை இழந்த துயரத்தைத் தாங்கிய அதே இதயம், இன்னொரு பிரிவையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.
கி.பி. 634ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 23ஆம் நாள், அபூபக்கர் அஸ்-ஸித்தீக் (ரலி) அவர்கள் மதீனாவில் இந்த உலக வாழ்க்கையை நிறைவு செய்ததாகப் பரவலாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.
அப்போது அவரது வயது ஏறக்குறைய 63.
ஒரு மனிதன், தன் வாழ்வில் எவ்வளவு செல்வம் சேர்த்தான் என்பதைக் காட்டிலும், அவன் யாருக்காக வாழ்ந்தான் என்பதே அவனுடைய உண்மையான பெருமை.
அந்த வகையில் அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களின் வாழ்க்கை முழுவதும் ஒரே பெயரைச் சுற்றியே சுழன்றது — முஹம்மது (ஸல்).
நபிகளாரை நேசித்தார். நபிகளாரை நம்பினார். நபிகளாருடன் பயணித்தார். நபிகளாரின் துயரத்தில் துணையாக இருந்தார். நபிகளாரின் மறைவுக்குப் பின்னர் அவர் விட்டுச் சென்ற சமூகத்தை காப்பாற்றினார். இறுதியில், மதீனாவின் மண்ணில் நபிகளாருக்கு அருகிலேயே அடக்கம் செய்யப்பட்டார்.
எவ்வளவு அற்புதமான வாழ்க்கை!
நண்பனாகத் தொடங்கிய உறவு, வரலாற்றில் என்றும் அழியாத தோழமையாக மாறியது. நபிகளாரின் வாழ்நாளில் அருகில் இருந்தவர்; மறைவுக்குப் பின்னரும் அவருக்கு அருகிலேயே உறங்குகிறார்.
காலம் மாறலாம். பேரரசுகள் எழலாம்; வீழலாம். அரசர்களின் பெயர்கள் வரலாற்றின் தூசியில் மறைந்து போகலாம். ஆனால் உண்மைக்காக வாழ்ந்தவர்களின் பெயர்கள் மட்டும் தலைமுறைகளின் இதயங்களில் தொடர்ந்து ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்.
அபூபக்கர் (ரலி) அவர்களின் வாழ்க்கை நமக்குச் சொல்லும் செய்தி ஒன்றே ஒன்றுதான்!
— உண்மையை நம்புவது மட்டும் போதாது; அந்த உண்மைக்காக வாழவும் துணிய வேண்டும். நட்பு என்பது மகிழ்ச்சிக் காலத்தில் அருகில் இருப்பது மட்டுமல்ல; உலகமே எதிராக நிற்கும் நேரத்தில் கூட நண்பனின் பக்கத்தில் நின்றுகொள்வது. தலைமை என்பது அதிகாரத்தின் சுகம் அல்ல; மக்களின் துயரத்தைத் தன் தோளில் சுமப்பது.
அதனால்தான் அபூபக்கர் அஸ்-ஸித்தீக் (ரலி) அவர்கள் ஒரு கலீஃபா மட்டுமல்ல; ஒரு உண்மையான தோழர். ஒரு ஆட்சியாளர் மட்டுமல்ல; ஒரு தியாகி. ஒரு வரலாற்று மனிதர் மட்டுமல்ல; நம்பிக்கையின் உயிரோவியம்.
மதீனாவின் மண்ணில் அவர் உறங்கிக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் நபிகளாரின் உற்ற தோழனாக அவர் வாழ்ந்த அந்த வாழ்க்கை இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது.
நபிகளாரின் அருகில் வாழ்ந்தார்…
நபிகளாரின் அருகில் அழுதார்…
நபிகளாருக்காக உலகையே எதிர்கொண்டார்…
இறுதியில் நபிகளாரின் அருகிலேயே நிரந்தர உறக்கத்திற்குச் சென்றார்.
அதுவே அபூபக்கர் அஸ்-ஸித்தீக் (ரலி) அவர்களின் வாழ்க்கை நமக்குத் தரும் மிக உருக்கமான வரலாற்றுச் செய்தி. 🌹


